Zwangere vrouwen, Animalii en Vuurballen

9 januari 2021

Vandaag vond ik de derde recensie van mijn trilogie op Hebban. Richard de Boer las de drie boeken als e-book en liet zijn mening achter. Deze keer drie sterren voor Schamel verbond.

Hier de recensie van Patrick

Met Schamel Verbond sluit Johanna Lime de Vergeten Vloek trilogie af.

De confrontatie tussen Laskoro en de samenwerking van vier volkeren onder de naam ‘Het Quaterno’ was uiteindelijk onvermijdelijk en de strijd is ontbrand. De LRM (Laskoriaanse Ruimte Macht) probeert middels een cordon van ruimteschepen de tegenstander op ruime afstand van Laskoro tegen te houden, maar er breken toch schepen doorheen waardoor er wat kleinere schermutselingen zijn op Laskoro zelf. Berinyi is gebonden aan Het Quaterno, maar kan dankzij de “onzichtbare” ruimteschepen ook de eigen agenda doorvoeren. Je moet wel flink wat fantasie hebben om je voor te stellen dat zo’n groot ruimteschip door de eigenschappen van de kristallen onzichtbaar kan worden, maar daarom lees je ook fantasieboeken. En tot slot hebben we natuurlijk ook nog Helena Attholred met haar drie dochters die heel andere plannen heeft met Laskoro.

Bij de eerste confrontatie op Laskoro moest ik even mijn wenkbrauwen fronsen. Een kleine legereenheid van de RRP (Radicale Revolutionaire Partij) stuit op een groep Quarandonianen. Terwijl het gevecht al begint moet Dylan van de RRP blijkbaar nog even snel op internet (r-web) opzoeken met welke tegenstander ze hier te maken hebben en wat de zwakke punten zijn. Ehm… oke… doe je dat normaal niet al ver van tevoren? Het blijkt dat ze werpsterren moeten gooien naar de ogen waardoor de tegenstander uit elkaar knalt door de hoge druk in het lichaam. Om een of andere reden is iedereen van de RRP in staat met uiterste precisie op grote afstand een werpster precies in de ogen te gooien, want luttele ogenblikken later is de hele groep tegenstanders omgelegd (of eigenlijk ontploft). Waarom je ze niet gewoon met een zwaard in de ogen kunt steken ontgaat mij compleet.

Na deze voor mij valse start ontvouwt het verhaal zich met flink wat vaart en leest het lekker door. Het boek is ook wat dunner dan de andere twee delen (als ik af moet gaan op de paginacijfers in het e-book) en er zijn minder zijplotjes. Wel zijn zo’n beetje alle vrouwelijke hoofdpersonen bezig met de kinderen waarvan ze in verwachting zijn, maar daar blijft het dan ook bij. Verwacht geen beschrijving van grote veldslagen met allerlei militaire precisie, dat hoeft ook niet. Je kunt als lezer zelf ook wel begrijpen dat het geen pretje is in een ruimteschip te zitten dat aan alle kanten beschoten wordt. Het boek concentreert zich voornamelijk op de magiërs die met hun krachten de confrontatie proberen bij te sturen, al dan niet geholpen door de goden.

Wel had ik halverwege weer een situatie die ik wat ongeloofwaardig vond. Ik moet maar even aannemen dat een groep tegenstanders in een parkeergarage midden in de stad een medische basis heeft gebouwd, inclusief allerlei apparatuur en bevoorrading, terwijl niemand op Laskoro dat verder in de gaten heeft. De bedoeling van die basis is wel aardig (geen spoilers verder), maar daar wordt dan weer een beetje te weinig mee gedaan.

Net als bij de vorige twee boeken heb ik persoonlijk niet zoveel met de manier waarop de magie wordt toegepast in de vorm van de “Potter-achtige” spreuken, maar dat zal voor andere lezers minder bezwaarlijk zijn. Ik vind het een beetje makkelijk om “Areas Vias Charpera” te roepen en dan onmiddelijk te kunnen vliegen. Of “Protego” waardoor je opeens beschermd bent tegen allerlei aanvallen. Ook vind ik de schrijfstijl door korte zinnen af en toe op een opsomming van gebeurtenissen lijken, ik mis een soort flow in die stukken tekst. Maar ik heb wel de indruk dat het nu wat beter loopt dan bij de vorige boeken.

Al met al best een aardig slot van de trilogie. In het nawoord wordt alvast gehint naar een nieuwe reeks die verder gaat met de nieuwe generatie op Laskoro en Berinyi. Oh, en van de sterrenkaarten die voor in het boek staan begrijp ik niet veel.

Mijn reactie

Dank je wel, Patrick.

Dit is weer een wat andere reactie die ik van een lezer krijg, zo zie je maar dat smaken verschillen. Iedere lezer haalt eruit waar hij of zij zelf de focus op legt. Bijvoorbeeld staat de reden waarom er niet met zwaarden tegen Quarandonianen gevochten kan worden echt wel in het verhaal.

Geeft niet, ik ben blij dat je mijn boeken hebt gelezen en een recensie wilde plaatsen.

Johanna Lime

Flama Circolo

29 december 2020 op Hebban

De onderstaande recensie van Sluimerend vuur vond ik op Hebban,
hij is van Richard de Boer

Recensie Het verhaal mag wel wat pittiger: Flama Circolo!

Smeulend Venijn van Johanna Lime is het tweede deel uit de Vergeten Vloek serie, en is in alles een gespiegelde kopie van het eerste deel. In deel 1 hadden we kroonprins Jima die op het punt staat zijn vader, koning Marwin, op te volgen. In deel 2 hebben we kroonprinses Sylviana die op het punt staat haar moeder, Koningin Golda, op te volgen. Moest Jima trouwen met drie vrouwen, Sylviana moet op zoek naar drie mannen om mee te trouwen. Jima’s thuiswereld Laskoro bestaat uit 5 planeten, Sylviana’s thuiswereld Berinyi bestaat ook uit 5 planeten. In beide werelden heerst een vreemde vloek waardoor het evenwicht tussen mannen en vrouwen is ontregeld: bij de een blijven er te weinig vrouwen in leven, bij de andere te weinig mannen. Een oplossing zou liggen in een samenwerking, maar oorlog lijkt onvermijdelijk. Sylviana zit tegen haar zin vast aan een aanvalsverdrag dat haar moeder heeft gemaakt met verschillende bondgenoten, aan de andere kant ziet Jima zich genoodzaakt de oorlog te verklaren om op die manier een eind te kunnen maken aan de constante aanvallen op Laskoriaanse vrachtschepen.

Dat Johanna Lime heel veel fantasie heeft lijdt geen twijfel, maar net als bij het eerste boek heb ik het gevoel dat ze er allemaal teveel informatie in wil verwerken zonder de focus te leggen op de rode draad in het verhaal. Bij dit tweede boek volgen we voornamelijk Sylviana die gaat winkelen met vriendinnen, tempels bezoeken, gezellig eten met vriendinnen, magische spreuken oefenen… het voegt allemaal niet zoveel toe aan het verhaal. In combinatie met de eenvoudige zinnen sleept het verhaal zich mijns inziens doelloos voort en mist spanning, emotie, vaart of verrassing. De hoofdpersonen blijven vrij vlak en missen diepgang, vooral de zogenaamde slechterik Helena komt door het geklungel niet erg geloofwaardig over en had veel beter uitgewerkt kunnen worden als slimme intrigant met een eigen agenda.

De vertelstijl is bij vlagen alsof je het dagboek van Sylviana aan het lezen bent: Sylviana wordt wakker, gaat dit doen, daarna gaat ze dat doen, vervolgens nog dit en dan is het alweer avond en gaan we slapen. Op een gegeven moment gaat Sylviana en haar moeder met de trein op reis om elders een aantal veroordeelden te executeren. In feite is de hele treinreis voor het verhaal overbodig. Daarentegen wordt even later de ontvoering van de prinses wel erg kort beschreven. Voordat je überhaupt beseft dat er wellicht iets belangrijks gaat gebeuren is het een bladzijde later alweer opgelost.

In tegenstelling tot de wereld van Jima doet Berinyi wat meer buitenaards aan. Er zijn Taicapry die weliswaar veel weg hebben van mensen en ook met ze kunnen praten, maar ondertussen hoeven, klauwen en twee hoorns op het hoofd hebben. Ook zijn er Shoikeiyi, een ras van hele kleine mensen die kunnen navigeren met sonar, en Shoiaviony, kleine vlindermensen. Golda heeft een hekel aan Taicapry (ze is ooit door een mannelijke Taicapry verkracht) en heeft allerlei verboden gemaakt voor deze bevolkingsgroep, terwijl Sylviana en de andere familieleden dit discriminerend vinden. Diverse keren wordt dit aangehaald in het verhaal, maar later draait Golda zomaar bij en krijgen Taicapry meer rechten. Waarom ze zomaar bijdraait wordt niet helemaal duidelijk.

Net als op Laskoro in boek 1, houden de magiërs op Berinyi zich ook zo’n beetje de hele dag bezig met oefenen en bestuderen van magische spreuken, waarbij het mij nog steeds niet duidelijk is wat er nu zo moeilijk is aan het uitspreken van twee of drie van die Potter-achtige woorden. Jacky (een van de watermagiërs) is al dagen bezig met het bestuderen en oefenen van een hogere spreuk die het mogelijk zou moeten maken fonteinen als een portaal te gebruiken. Tot haar nichtje Alicia, nota bene pas 11 jaar, opmerkt dat ze misschien een van de drie woorden moet weglaten… Ja hoor, floep het werkt opeens. Een beetje erg makkelijk opgelost en onwaarschijnlijk voor “hogere” spreuken lijkt mij.

Dit tweede boek kan helaas niet aan mijn verwachtingen voldoen. Ik hoop dat er in het laatste boek wat meer vaart komt met verrassende ontwikkelingen, want anders wordt het voor mij nog een hele lange zit tot het einde. Gelukkig is het derde boek volgens mijn e-reader wat minder dik

Reacties

Johanna Lime

Dank je wel voor je recensie.

Richard de Boer

Graag gedaan. Sorry voor de wat negatieve recensie, maar ik probeer naar waarheid te verwoorden hoe het boek op mij overkomt. Helaas werkt dit boek niet voor mij, maar ik neem aan dat er genoeg anderen zijn die het met heel veel plezier lezen. En ik ga wel gewoon het laatste boek nog lezen. Wel complimenten voor de enorme berg fantasie die uit jouw pen komt, alleen die namen al voor bevolkingsgroepen zoals Shoiaviony… tongbrekers. En die Rombout is vast geïnspireerd op Boeddha.

Johanna Lime

De meeste goden uit mijn boeken zijn geïnspireerd op verschillende goden uit mythologische verhalen, zoals die van het boeddhisme, maar vooral ook op de Hindoegoden, die ik tijdens een reis door Indonesië en in Kuala Lumpur zag in de tempels daar. Rombout de olifantgod is geïnspireerd op Ganesha. Ik heb er een iets andere draai aan gegeven. De spreuken zijn geïnspireerd uit verschillende computerspellen. In deel 1 en 2 van de trilogie zijn de zeven magische families opgesplitst in dynamiekmagiërs van Laskoro en elementenmagiërs van Berinyi. In deel 3 komt het bij elkaar tijdens de oorlog. Ze waren door de vloek van de Avatars gescheiden.

Ik begrijp het wel dat je kritisch bent en dat vind ik alleen maar goed, je leest veel boeken zag ik. Het is voor mij leerzaam om de kritiek te lezen, daar kan ik meer mee dan wanneer iemand allen maar zegt dat het verhaal goed is. Ik neem de kritiek mee voor mijn volgende verhalen, al zal ik niet alles ervan gebruiken, want het is natuurlijk wel mijn verhaal. Je hebt gelijk dat De vergeten vloek nogal complex is en veel elementen bevat. Daarom ben ik nu de volgende trilogie aan het schrijven vanuit twee personages van een volgende generatie, maar dat er veel verschillende dingen in een verhaal terecht komen, daar kan ik vermoedelijk niet mee stoppen, dat hoort bij mijn schrijfstijl.

Groeten ven Johanna Lime

De vlammen komen

13 december 2020 op Hebban

De onderstaande recensie van Sluimerend vuur vond ik op Hebban,
hij is van Richard de Boer.

Recensie De vlammen komen

Koninkrijk, check.
Jonge prins, check.
Magie, check.
Landkaart in het boek, check.

Ja, Sluimerend Vuur van Johanna Lime heeft de basisingrediënten van een standaard fantasyboek. Alleen … het koninkrijk bestaat uit 5 planeten en door de lucht schieten continu ruimteschepen voor het vervoer van goederen of mensen terwijl grotere jagers de verre uithoeken van het stelsel beveiligen. Dus heeft Lime een mix gemaakt van science fiction en fantasy. Alleen … prins Jima gaat gewoon op de fiets naar school, stuurt af en toe een e-mail (r-post) met zijn laptop, wordt lastig gevallen door de roddelpers met een camerateam en over de snelweg razen de auto’s en sta je soms in de file. Dus Lime heeft ook de voor ons bekende hedendaagse dingen verwerkt in het boek en alle elementen door elkaar gehusseld tot een verfrissend geheel.

De schijfstijl is eenvoudig en zal jong en oud moeten aanspreken. Alleen had het van mij wel wat meer diepgang mogen krijgen. Lime wil héél veel in dit boek behandelen, behalve het basisverhaal bijvoorbeeld ook informatie over de verschillende culturen en gebruiken binnen het koninkrijk Laskoro, politieke intriges, morele kwesties over rechten van vrouwen en verschillende goden met hun Avatars en aanhangers. In combinatie met de eenvoudige schrijfstijl wordt het allemaal wat oppervlakkig omdat de ruimte ontbreekt om hier in detail op in te gaan. Ik had liever gezien dat er wat meer focus was gelegd op een paar hoofdelementen en wat minder zijwegen waren gebruikt. Zo gaat Jima op een gegeven moment op reis om bij de prijsuitreiking aanwezig te zijn van een kunstwedstrijd waar zijn zus Samantha aan meedoet. Volgens mij voegt dit helemaal niets aan het verhaal toe. Ook de zoektocht naar het Divinatiekristal, waarvoor in korte tijd verschillende locaties worden bezocht, leek wat overbodig. Daarentegen wordt de aanslag op de huidige koning Marwin gebracht als een kort tussendoortje, terwijl dat mijns inziens grote emotionele impact zou moeten hebben op prins Jima en de bevolking. Los van de gevolgen die het heeft voor het bestuur van het land.

Jima heeft een aantal vrienden waarmee hij oude Klanische geschriften aan het vertalen is voor onderzoek naar magie. Ook zijn ze elkaar magische spreuken aan het leren, maar waarom dat zo moeilijk is om te leren wordt niet echt duidelijk. Het lijkt niet meer te zijn dat het uitspreken van een paar Potter-achtige woorden. Zo hoef je maar Revitam te roepen om een pas gestorven mens of dier weer tot leven te wekken en Ab Reram Naturam zal iemand genezen. Het was leuk geweest als de magie wat meer in detail was uitgewerkt of voor een wat originelere invalshoek was gekozen. Gelukkig zijn de Harry Potter toverstokjes weggelaten, alleen is er wel weer een houten staf met kristal voor in de plaats gekomen.

Gedurende het verhaal worden kort gebeurtenissen aangestipt die Kamilia, een van de hoofdpersonen, al eerder heeft meegemaakt. Die gebeurtenissen worden beschreven in Schimmenschuw, een eerder uitgegeven boek. Hoewel het niet nodig is dat boek te lezen, heb ik het inmiddels maar gekocht om op een later tijdstip alsnog te lezen.

Ondanks de minpuntjes werkt het verhaal toch aanstekelijk genoeg om door te lezen in de volgende twee boeken.

Reactie

Dank je wel voor deze recensie, Richard.

Ik zal je kritiekpunten meenemen als feedback voor mijn volgende boeken. Als ik daar iets mee kan, zal ik zeker proberen om mijn volgende verhalen te verbeteren.

Ik heb wel een opmerking over de files die je noemt. Er zijn namelijk geen files op Laskoro, de auto’s komen in de queue, dat is een rij auto’s die door energielinten aan elkaar gekoppeld zijn en voortgetrokken worden door de Hogesnelheidsweg. Inspiratie hiervoor deed ik op bij een tamelijk futuristische oplossing voor onze fileproblemen die ik eens ergens las.

Groeten van Johanna Lime