Een ontdekking

26 september 2020 (gevonden op Hebban)

Charisse las Sluimerend vuur in de ‘Klassieker Meeleesclub’ van de Hebban Scifi & Fantasy Club en schreef onderstaande 4 sterren recensie.

In september 2020 las ik dit boek met belangstellenden van de Scifi & Fantasy Club op Hebban in het kader van de ‘Klassieker meeleesclub’. Ik had nog nooit van Johanna Lime gehoord, wat het pseudoniem van twee schrijfsters bleek te zijn. Heel bijzonder vond ik dat de Johanna Lime zelf lid van Hebban bleek te zijn en zelfs actief was in de meeleesclub! Mijn opmerkingen heb ik verwerkt tot deze recensie.

“Sluimerend vuur” is het eerste deel van “De Vergeten Vloek” trilogie. Dit eerste deel is prima leesbaar is voor jong en oud. Op de kaft van het boek staat een prachtige afbeelding van een draak. Het verhaal zelf blijkt te gaan over diverse jonge personages in een moderne ‘YA-scifi’-setting die hun weg zoeken naar de verplichtingen die horen bij volwassenheid. Verrassend is dat er magie in deze wereld voorkomt. Van draken en Avatars is ook sprake.

Als snel beviel het boek me prima. Een reden daarvan was dat ik de personages interessant vond. Wat ze precies van plan zijn of willen is niet iets YA-achtigs als ‘de wereld redden’ of ‘mijn ware liefde vinden’. Het is allemaal niet zo zwart/wit. Ik wist ook niet zo goed wat er zou gaan gebeuren in dit boek, dat hield me geboeid.

De schrijfstijl vond ik prima: heerlijk helder, vlot leesbaar en met prettige dialogen. Geen ellenlange uitweidingen maar lekker to-the-point. De korte (sub)hoofdstukken hielpen natuurlijk ook mee. Knap vond ik dat ik toch de draad van het verhaal niet kwijtraakte, en dat ik de personages uit elkaar kon houden.
Een klein minpuntje van dit boek was dat ik het niet echt spannend vond. Ik vond het wat dat betreft een beetje vlak geschreven. Ik had er het volste vertrouwen in dat alles weer op z’n pootjes terecht zou komen. Want zo’n soort boek is dit wel: alles komt weer goed.

Wat die personages betreft vond ik dit boek meer gericht op het vertellen van een verhaal dan op de persoonlijke ontwikkeling en uitdieping van de personages. Wat ik goed gedaan vond van het schrijversduo is dat er nogal wat personages een rol spelen in dit boek. De auteurs kregen het voor elkaar dat ik steeds ‘oh ja, dat was hij of zij’ dacht. Ze kregen het voor elkaar dat ik vrij goed de personages kon thuisbrengen, inclusief hun achtergrond.

Ik heb voor de beoordeling van dit boek de CAWPILE rating gebruikt:

C- characters = 7
A – atmosphere = 7
W – writing Style = 8
P – plot = 8
I – intrigue = 8
L – logic = 8
E – enjoyment = 7

(Berekening: ieder onderwerp krijgt punten van 1 tot 10 en achteraf deel je de punten door 7 en krijg je een gemiddelde dat verwijst naar een hoeveelheid sterren)
Mijn eindcijfer is 7,5 wat 4 sterren oplevert (vol overtuiging naar boven afgerond want een fijn Nederlandstalig fantasy/SF boek wordt bij mij altijd een beetje voorgetrokken).

Reactie

Heel erg bedankt voor de recensie. Interessant, die CAWPILE indeling. Die kan ik ook wel gaan gebruiken voor recensies van boeken die ik zelf lees. Dank voor je oprechte mening over mijn boek. Hier leer ik ook weer wat van als schrijfster.

Johanna Lime

Review van The Book Dragon’s Nook voor De twaalfde Saturnusmaan

13 september 2020

Jeffrey Debris, van The Book Dragon’s Nook, een website voor recensies, unboxing van boeken en allerlei ander moois dat met de liefde voor boeken te maken heeft, las De twaalfde Saturnusmaan. Jeffrey is zelf ook schrijver, een link naar zijn boeken staat onderaan dit bericht.

Hier volgt zijn review.

Genre: Biografie / Science Fiction
Uitgever: aquaZZ
ISBN: 978-94-93023-46-8
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 255
Uitgave: april 2020

De twaalfde Saturnusmaan was mijn eerste kennismaking met het schrijfwerk van Johanna Lime. Dit boek is een autografisch werk, maar tegelijkertijd ook science fiction. Het boek vertelt het verhaal van twee vrouwen die samenwonen in de fictieve plaats Lunapoort, Dalmar en Maud. We leren ze allebei kennen en volgen hun leven op de voet, tot ze op een dag studieobjecten worden van twee aliens die erg geïnteresseerd in de twee dames blijken te zijn.

Het leven van Dalmar en Maud is er eentje waarin ze continu tegen allerlei barrières oplopen. Ze worden niet goed begrepen door hun omgeving en hebben andersom ook problemen om contact te onderhouden met andere mensen en vriendschappen, behalve degene die ze met zijn tweeën hebben, blijken ook erg problematisch te verlopen. Ze voelen zich niet begrepen, maar proberen er desondanks samen het beste van te maken. Bij zowel Dalmar als Maud gaat het met werk ook niet allemaal van een leien dakje. Door reorganisaties staat de baan van Dalmar als docente op de tocht en ook Maud gaat uiteindelijk bij haar werk weg, vanwege seksuele intimidatie. Kortom, ze krijgen behoorlijk wat voor hun kiezen, maar ze zetten ondanks al deze tegenslagen wel gewoon door.

Ondanks dat hun gewone arbeidersleven niet over rozen gaat, gaan Dalmar en Maud wel veel op reis en hebben ze allebei een fascinatie met geschiedenis. We volgen ze op de voet tijdens hun reizen en hier wordt ook veel verteld over de avonturen die ze daar mee maken. Maar op een gegeven moment wordt in het verhaal duidelijk dat al deze herinneringen aan de reizen die ze gemaakt hebben niet zomaar naar boven worden gehaald. Ze worden namelijk bestudeerd door een stel aliens die zich op de twaalfde Saturnusmaan bevinden. Maar waarom precies hun twee?

Ik heb behoorlijk wat (auto)biografieën gelezen, maar nog nooit eentje die zichzelf het beste laat beschrijven als een fictieve biografie. De gebeurtenissen in het boek zijn deels berust op het leven van Johanna Lime zelf, maar dan is er natuurlijk nog het deel met de aliens die ze bestuderen. De schrijfstijl is erg soepel en dit maakte dat ik het boek dan ook snel uit had. De uitvoering vond ik alleen soms wel wat ver gezocht en ondanks dat alle worstelingen van Maud en Dalmar me wel aan het hart gingen, vond ik de toon soms wat klagerig overkomen en dat vond ik wel jammer. Er werd erg veel gehamerd op het onbegrip waar Maud en Dalmar mee te kampen hebben, maar ook andersom dat zij de maatschappij niet snappen. Het is duidelijk dat Maud en Dalmar continu zichzelf moeten bewijzen als vrouwen in een mannenwereld. Twee vriendinnen die samenwonen is natuurlijk niet een gebruikelijke gezinssamenstelling en daar werden ze flink op afgerekend. Dit is zeker een heel uniek boek, omdat je van sommige dingen zeker weet dat ze fictief zijn en van andere dat ze waarschijnlijk biografisch van aard zijn. Als het verhaal dan uiteindelijk op zijn eind kwam moest ik het allemaal eventjes laten bezinken. Uiteindelijk is het leven een zoektocht naar mensen die gelijkgezind zijn en kunnen we ons gevoel ergens bij te willen horen niet onderdrukken. Maud en Dalmar hadden ondanks alles elkaar en als ik het verhaal een beetje goed interpreteer is dat vooral de boodschap die Johanna Lime mee wilde geven. Zolang we gelijkgezinden om ons heen hebben, kunnen we gelukkig zijn.

Uitgedeelde sterren voor verschillende categorieën
Cover: 2
Vertelling: 4
Originaliteit: 3
Verhaal: 3
Lettertype: 4
Papiergeur: 3
Overall: 3 sterren

Happy Reading!

Liefs,

Jeffrey

De originele review van The Book Dragon’s Nook staat hier.

Jeffrey Debris is zelf ook schrijver, zijn boeken vindt u hier.

Reactie:

Dank je wel, Jeffrey. Ik denk dat je de belangrijke punten uit het verhaal wel goed gezien hebt, dat klagerige, daar was ik al bang voor. Het was een van de redenen waarom ik mijn autobiografie in deze vorm gegoten heb, om er geen al te grote klaagzang van te maken en het wat luchtiger te houden. Ik lees hieruit dat dit wat jou betreft niet helemaal is gelukt.
Belangrijk voor mij zijn in ieder geval de thema’s maatschappelijke weerstanden en de vrijheid om zelf te beslissen welk lot je kiest, zoals dat in de flaptekst aangegeven is. De boodschap die jij erin gevonden hebt over aansluiting bij gelijkgezinden speelt daarbij een belangrijke rol. Ook zijn er elementen in verwerkt uit het boek ‘Aspergirls’ van Rudy Simone dat ik als studie bij dit verhaal heb gebruikt, zoals het gevoel hebben niet van deze wereld te zijn.

Johanna Lime

Genoten van het lezen van De twaalfde Saturnusmaan

21 augustus 2020

Corinne won dit boek won tijdens de winactie van schrijver van de maand juli 2020 bij ‘Ik hou van horror, fantasy en spannende boeken’ van boekenblogger Tazzy Jenninga. Ze liet me via de chat weten dat ze heeft genoten van dit boek.

Hier is haar recensie

Het boek neemt ons mee in het leven van Dalmar en Maud. Zij wonen samen in hun huis in Lunapoort. Zij voelen zich anders dan anderen en lopen daar steeds tegenaan. Op een gegeven moment gebeuren er dingen die ze niet kunnen verklaren en ook voelen ze zich erg moe. Ze ontdekken dat ze mee zijn genomen naar de twaalfde Saturnusmaan, terwijl ze sliepen. Daarna neemt hun leven een andere wending.

Johanna Lime is het pseudoniem van Marjo Heijkoop, een schrijfster van sciencefiction boeken voor de jeugd. Schimmenschuw en trilogie De vergeten vloek zijn eerdere werken van haar.

De twaalfde Saturnusmaan is een boek dat lekker leest. In de leidraad van het verhaal kan iedereen zich wel vinden. Iedereen voelt zich weleens anders dan anderen, de twijfel die je dan voelt is heel mooi beschreven. Ook heeft de schrijver zich in de achtergrondinformatie verdiept om die kloppend te maken. Het is een boek dat ik zeker aan andere lezers aanbeveel.

Mijn reactie

Dank je wel, Corinne, fijn dat je van het boek genoten hebt.

Groetjes van Johanna Lime

Recensie van Princess Marcella – Te veel in een te korte tijd

Onze eerste recensie voor Schimmenschuw kwam op 5 november 2015 op Hebban, hij was van Marcel van de Rijst.

 

Te veel in een te korte tijd

Kamilia Arras, begiftigd met de gave om met geesten te spreken, komt door een tijdpoort in het verre verleden terecht van een zusterplaneet. Ze belandt in een wereld vol met magie en gaat op zoek naar de zeven punten van de zevenster, die haar hopelijk weer naar haar eigen tijd terug kan brengen. Op haar reis krijgt ze gezelschap van verschillende mensen, zoals een druïde, een vuurmagiër, maar ook een flierefluiter, wat een ver familielid kan zijn. Zo ontspint een reis vol wonderlijke avonturen, komt ze in hachelijke situaties terecht, maar weet zich hier toch weer uit te redden.

En dit is het euvel van het boek. De schrijvers willen te veel. In een hoog tempo reist Kamilia over het continent rond. Ontmoet vele mensen en weet vele zaken op te lossen en te vinden. Hierdoor komt geen van de figuren tot leven en blijven het eendimensionale figuren. Zelfs de hoofdpersoon komt hierdoor niet goed uit de verf. En dit geld ook voor de wereld. Omdat het verhaal zo snel verteld wordt blijft er geen tijd over om rustig van de omgeving te genieten, de mensen en volkeren te leren kennen en blijven veel zaken onbeantwoord.

Wat ik heel erg miste in het verhaal was de verbeelding. De schrijvers hebben voor een schrijfstijl gekozen waarin ze beschrijvend vertellen. En het verhaal zal meer tot leven zijn gekomen als ze meer verbeeldend hadden geschreven. Hiermee bedoel ik dat ze veel figuren en plaatsen alleen beschrijven hoe ze eruit zien en dat ze beter tot hun recht waren gekomen als ze hun handelen (en hierdoor de lezer een beeld van de figuur laten vormen) of de sfeer hadden beschreven.

Als ze het verhaal langer hadden uitgesponnen, want er zit genoeg materiaal in voor 7 delen, dan was het een beter verhaal geworden. Dat merk je vooral aan het eind van het boek. Hier wordt het verhaal op een stuk rustiger tempo verteld en komen de gebeurtenissen beter tot zijn recht en komt er meer leven in het verhaal.

Jammer van dit debuut, te veel in een te korte tijd. Als ze meer het tempo verlagen en meer roman tijd nemen voor het volgende boek dan kan het wel wat worden, want er zit potentie in dit schrijversduo.

Prinses Marcella

Twee sterren

Reactie van Johanna Lime

Dank je voor je eerlijke mening Princess Marcella. Jammer dat onze schrijfstijl je niet aanspreekt, we nemen de kritiek als leerpunten mee.

Reactie van Marcel

Ik hoop dat jullie niet zijn geschrokken van mijn mening, Ik kan wel eens direct zijn in mijn review, want het blijft toch jullie kindje dat jullie aan de wijde wereld laten zien. Als jullie willen kan ik meer in detail treden van wat mij niet aansprak in jullie boek en jullie hiermee helpen om een beter volgend boek te schrijven. Ik zal dit wel doen via de mail, anders verklap ik te veel van het boek.

Reactie Johanna Lime

Natuurlijk zijn wij geschrokken van een twee sterren recensie, Princess Marcella. Gelukkig kunnen we dit enigszins relativeren omdat we van andere lezers juist wel hele goede reacties krijgen, die staan jammer genoeg alleen nog niet op een openbare website zoals Hebban, maar hopelijk komt dat nog. We zijn wel benieuwd wat nu precies de problemen waren en stellen je feedback per e-mail op prijs. Wij zijn van die schrijvers die veel leren van juryrapporten en goede feedback van lezers. We proberen onszelf steeds te verbeteren. Dus gaan we graag in op je voorstel. Hopelijk was er toch nog wel iets in het boek dat je wel leuk vond? We zijn trouwens wel blij dat je vindt dat er potentie aanwezig is.

Reactie van Marcel

Zeker zit er potentie in jullie schrijfsels. Ik heb menig schrijver zo zien beginnen en die zijn beter geworden en winnen nu zelfs een Hugo.

 

Dank je wel voor je eerlijke recensie Marcel, we nemen de kritiek ter harte en proberen het met onze volgende boeken beter te doen.

Johanna Lime