Goede ruimtelijke sfeerzetting en leuke personages

30 maart 2021

Er kwam vandaag een recensie voor Ruimtestad uit, op Mustreads or Not.

Het boek is gelezen door Elsa Bakker.

Lees hieronder wat ze van dit boek vond.

Ruimtestad – Johanna Lime

“De ruimtelijke setting vind ik absoluut leuk en verrassend vormgegeven in het verhaal.”

Auteur(s): Johanna Lime

Uitgeverij: Zilverbron

ISBN: 9789463083805

Taal: Nederlands

Uitvoering: Paperback

Aantal pagina’s: 341

Verschijningsdatum: februari 2021

Serie: Interplanetair Boek 1

Achterflap

Prins Daniël van Berinyi stamt af van vuurmagiërs. Hij doet zijn best om de eerste priester van zijn volk te worden, maar zakt voor de test van Mage. De god laat hem leven als hij belooft nooit meer zijn magie te gebruiken. Daniël besluit een andere opleiding te volgen en wordt kapitein op een ruimtekruiser. Direct bij zijn eerste missie krijgt hij te maken met een Terraanse terrorist die op wraak uit is, omdat Berinyi in de afgelopen oorlog tegen Laskoro hun bondgenoten in de steek liet.

Prinses Irene is de dochter van Jima, de geestmagiër van Laskoro. Zij ontdekt tijdens haar stage voor Interplanetair Recht dat de prille samenwerking tussen Laskoro en Berinyi onder druk staat. In de ruimtestad zoekt ze verwoed naar wie hier achter zit en ze probeert met haar robot bewijzen te vinden om een nieuwe rechtszaak tegen haar volk af te wenden.

Irenes acties brengen haar in groot gevaar. Daniël achtervolgt hun vijand naar de ruimtestad, waar hij midden in een strijd terechtkomt. Om Irene te redden, moet hij zijn vuurmagie gebruiken. Maar als hij dat doet, zal hij alsnog sterven.

Mijn leeservaring

De voorgaande boeken van Johanna Lime, onder andere de trilogie ‘De vergeten vloek’, heb ik allemaal met veel plezier gelezen. Dit boek, ‘Ruimtestad’, is het eerste deel van haar nieuwe trilogie ‘Interplanetair’. Beide titels en de cover van het boek doen vermoeden dat het met deze nieuwe trilogie meer de SciFi kant op gaat. Na nader onderzoek blijkt dit boek ook genoteerd te staan onder dat genre. Ik ben vooraf heel benieuwd hoe dit verhaal uitpakt en ontwikkelt op dat vlak.

“Nadat ze ook nog een potje kruidenthee en een glazen mok voor zichzelf had gehaald, zette ze haar rugzak naast haar stoel en schoof aan.”

Als ik begin met lezen merk ik al gauw dat de schrijfstijl nagenoeg hetzelfde is gebleven. Die leest gewoon vlot en probleemloos. De zinnen zijn over het algemeen kort en niet onnodig lang. Door de soepele beschrijvingen van onder andere ruimtelijke steden, personages, gebouwen en buitengebieden is het voor mij in gedachte gemakkelijk voor te stellen hoe alles eruit ziet.

“Voor hem op het grote plein sproeiden de olifantenbeelden onuitputtelijk water in het bassin van de fontein.”

Ik merk tijdens het lezen dat dit het eerste deel is van een nieuw verhaal, een nieuwe trilogie. Voornamelijk doordat de opbouw traag is en er uitgebreid uiteen wordt gezet wie waar hoort, bij welke familie tak, cultuur etc. Hierin vinden connecties plaats met ‘De vergeten vloek’ trilogie. Echter betekent dit dat het lang duurt voordat het verhaal vaart krijgt en zo boeiend wordt dat je niet meer wil stoppen met lezen. Maar als dat moment daar is geniet ik volop.

“Vanaf de brug keek Irene gefascineerd naar het ruimteobject in Gemini, in de buurt van de ster Alhena.”

De ruimtelijke setting vind ik absoluut leuk en verrassend vormgegeven in het verhaal. De personages komen allemaal goed en duidelijk aan de orde. Zowel de hoofdpersonages als de bijpersonages. Er zijn veel verschillende types maar niet onduidelijk of verwarrend. Ik had deze keer geen moeite met uit elkaar te houden met welk personage ik te maken had in het boek. Ook nu vind ik het interessant dat diverse thema’s een rol spelen zoals onder andere persoonlijke ontwikkeling, cultuur, politiek, familie, vriendschap enzovoort. Uiteraard allemaal fictief, maar toch intrigerend ten opzichte van de wereld waarin dit boek zich afspeelt.

“Daniël vond het prachtig om mee te maken hoe divers het gezelschap was en hoe hun smaken van elkaar verschilden.”

Ik ben benieuwd naar boek 2 van de ‘Interplanetair’ trilogie. Ik vermoed dat het verhaal zich dan vlotter ontwikkelt en meer verrassingen met zich meebrengt.

Lieve leesgroet, Elsa.

De originele recensie is hier te vinden: https://mustreadsornot.com/2021/03/30/ruimtestad-johanna-lime-ik-ben-benieuwd-naar-boek-2-van-de-interplanetair-trilogie/

Mijn reactie

Dank je wel Elsa,

Fijn dat je de ruimtelijke setting leuk vond.

Groeten van Johanna Lime

Leesplezier is zeker gegarandeerd

15 oktober 2020

Vandaag kwam er een prachtige recensie binnen van Elsa Bakker van Mustread or Not. Schimmenschuw is volgens haar een Mustread! Lees er alles over in de onderstaande recensie.

Schimmenschuw – Johanna Lime “Want leesplezier is zeker gegarandeerd!”

15 oktober 2020 in Boekentips van Mustread or Not!

Schimmenschuw – Johanna Lime

“Er zijn zo meerdere aspecten die het gehele verhaal extra leerzaam en vermakelijk maken voor mij als lezer.”

Auteur(s): Johanna Lime

Uitgeverij: Zilverbron

ISBN: 9789463080200

Taal: Nederlands

Uitvoering: Paperback

Aantal pagina’s: 358

Verschijningsdatum: september 2015

 

Achterflap

Als het zomercircus van Droam in Tulle komt, speelt Kamilia voor waarzegster, maar wanneer ze haar eigen toekomst probeert te zien, wordt ze meegenomen door Avatars en valt door een tijdpoort.

Al gauw blijkt dat Kamilia in een ver verleden terecht is gekomen, op Chyndyro, op een zusterplaneet van Laskoro. Ze wordt naar de matriarch gebracht en krijgt in de tempel te horen dat ze door zeven landen moet reizen om zeven punten van een ster te verzamelen. Deze zevenster vormt de sleutel voor de enige tijdpoort die op Laskoro bestaat. Er liggen onmogelijke opdrachten op haar te wachten.

Dan krijgt ze ook nog eens te maken met geesten van draken die haar tegen werken. Kamilia wordt in haar zoektocht geholpen door enkele trouwe vrienden en ontdekt dat ze een speciale magische gave bezit. Maar is dat genoeg om de opdrachten te vervullen en naar huis terug te keren?

 

Mijn leeservaring

Mijn ervaring tot nu toe is, dat de boeken van Johanna Lime mij erg goed zijn bevallen. Doordat ik dol ben op ‘De vergeten vloek’ trilogie was ik nu erg benieuwd naar ‘Schimmenschuw’. Dit verhaal speelt zich af in de tijd voor de trilogie, gezien het tijdsbestek zelfs lange tijd daarvoor. Het is een soort van introductie in die wereld als ik het zo mag benoemen. Ook is het dus eerder geschreven dan de trilogie, alleen heb ik die dus eerst gelezen. Ik was dan ook razend benieuwd naar dit verhaal en of ik verschil zou merken in bijvoorbeeld de schrijfstijl.

“Er bloeiden veel bloemen in deze tijd van het jaar en ze zag boerderijen met goudkleurige akkers en met vee dat glansde van gezondheid.”

De schrijfstijl leest net als met de trilogie gemakkelijk en vlotjes weg. Wel merk ik dat de stijl meer ontwikkeld lijkt te zijn in de hierop volgende boeken. Waar het precies in zit vind ik moeilijk te duiden. Maar het lijkt erop alsof de bewoording in dit boek een aanwezig verschil laat zien tussen beide schrijfsters, waardoor het verhaal net iets minder vloeiend verloopt. Want aan deze titel hebben sowieso Marjo & Dinie beiden een aandeel gehad onder het pseudoniem Johanna Lime. Later lijken beide schrijfstijlen meer naar elkaar toe te vloeien, en een verdrietige bijkomstigheid is natuurlijk dat Dinie enige jaren terug helaas overleden is, waardoor Marjo de verhalen nu alleen schrijft. Ik vind de schrijfstijl in dit geval ook goed passen bij het Young Adult Fantasy genre en het inhoudelijk verhaal an sich.

De cover van dit boek spreekt mij tevens aan, net als met de trilogie. De omslag toont twee handen die een glazen bol vasthouden waarin een mysterieus silhouet te zien is. Een verklaring is in het verhaal te vinden waardoor ik weet dat de cover goed past. Ook het oranje stralende kleurgebruik en rokerige blauw trekken de Fantasy liefhebber naar het boek. De tekst op de achterzijde is wit gedrukt op een donkerblauwe achtergrond waardoor het helder leesbaar is. Wat mij betreft een mooi geheel dus.

“Als je dit graag wilt, vind ik dat je met Tulio mee moet gaan. Je moet altijd je hart volgen.”

Het verhaal is spannend om te volgen, de weg die Kamilia moet gaan is bijzonder, leuk en interessant. Al lezende waan ik me in haar wereld en in de tijd waarnaartoe ze per ongeluk vertrekt. Geen moment verveel ik me en ik ben nieuwsgierig naar hoe haar reis verder zal verlopen. Ik vind het ook leuk dat ik op sommige momenten herinnerd word aan zaken die ik in de trilogie gelezen heb. Ook al speelt dit verhaal zich af in een ver verleden, is het toch mogelijk dat ik bepaalde dingen nu beter kan plaatsen en beter begrijp. Dus wat dat betreft vind ik het niet zo erg dat ik de verhalen in een andere volgorde gelezen heb, maar biedt het op deze manier gewoon een breder perspectief.

“Och, dat geeft niks, iedereen haalt zich weleens muizenissen in zijn hoofd, lachte Warfield.”

De hoofdpersoon Kamilia vind ik een aangename persoonlijkheid hebben. Ik leef met haar mee in haar zoektocht naar een weg naar huis. Het is mooi om te volgen hoe zij niet zomaar opgeeft en door blijft zetten om haar doelen te bereiken. Alle bijkarakters hebben ook een boeiende rol in het verhaal en zijn fascinerend in wie zij zijn en waar ze voor staan. De onderlinge vriendschappen en ontwikkelende banden die ontstaan gedurende het verhaal geven gelaagdheid. Er zijn zo meerdere aspecten die het gehele verhaal extra leerzaam en vermakelijk maken voor mij als lezer.

Ook nu heeft het boek van Johanna Lime mij niet teleurgesteld. Ik heb genoten van een aangenaam verhaal wat zich afspeelt in een bijzondere wereld, of eigenlijk werelden. Ik weet zeker dat ik ook in de toekomst een nieuw verhaal van Marjo op zal pakken zodra het uitkomt. Want leesplezier is zeker gegarandeerd!

Lieve leesgroet, Elsa.

 

Mijn reactie:

Dank je wel, Elsa.

Ik ben echt heel erg blij met deze mooie recensie.

En op mijn volgende boek, deel 1 van Interplanetair, hoef je niet zo heel lang meer te wachten. De redactie is net begonnen. Hij komt in 2021 uit.

 

Lees de originele recensie voor Schimmenschuw hier.

En die van trilogie De vergeten vloek:

Deel 1 Sluimerend vuur

Deel 2 Smeulend venijn

Deel 3 Schamel verbond

Door bovenstaand links te volgen.

Opmerking: De boeken zijn ook te lezen met een Kobo-plus abonnement.

 

Een net even anders verhaal van Johanna Lime

16 juni 2020

Elsa Bakker las voor Mustreads or Not De twaalfde Saturnusmaan en schreef er een prachtige recensie over.

De twaalfde Saturnusmaan – Johanna Lime
“Heerlijk autobiografisch verhaal en aliens!”
16 juni 2020mustreads or not !

“Het is niet erg om anders te zijn en daar gewoon blij mee te zijn.”

  • Auteur: Johanna Lime
  • Uitgever: aquaZZ
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789493023468
  • Druk: 1
  • april 2020
  • 256 pagina’s

Achterflap

Het lijkt erop dat hun levenslot, de astrologische Saturnus, hun vrije keuze wegneemt. Of dat de maan hen te gevoelig maakt om zich op aarde te handhaven. Ze moeten een manier vinden om zelf te beslissen hoe hun leven verdergaat.

Dalmar en Maud wonen samen in Lunapoort. Ze voelen zich als vreemden in een wereld, waarvan ze de regels vaak niet kunnen doorgronden. Ze zijn anders en lopen daardoor steeds weer tegen weerstanden op.

Als twee aliens landen op de twaalfde Saturnusmaan, kiezen ze Dalmar en Maud uit als studieobjecten. Ze willen nagaan of de mensheid zich al voldoende heeft ontwikkeld, sinds de tijd van de grote piramides in Egypte. Hun vraag is of de aarde zich aan kan sluiten bij de spiraal van de Galaxis, waar zij onderdeel van zijn.

Maud en Dalmar merken dat er tijdens hun slaap iets geks met hen gebeurt. Ze worden erg moe en het lijkt of de tijd niet meer synchroon loopt. Op hun werk komen ze voor vreemde verrassingen te staan. Als ze zichzelf tegenkomen in de supermarkt, besluiten ze om wakker te blijven. Dan ontdekken ze dat ze worden meegenomen naar Saturnus.

Mijn leeservaring

Leuk om te ontdekken dat Johanna Lime naast haar, voor mij bekende, Fantasy Science Fiction verhalen deze keer een autobiografisch verhaal geschreven heeft en aan mij vroeg of ik ook zin had om dit boek te recenseren. ‘De twaalfde Saturnusmaan’ is uitgegeven bij aquaZZ en de cover met daarop twee aliens maakte mij zeker nieuwsgierig. Zeker omdat het dus om deels een autobiografisch en deels een fictief verhaal gaat. Hoe wordt dit gecombineerd en blijft het een goed lopend verhaal?

Ik merk dat de schrijfstijl vanaf het begin gemakkelijk wegleest. Bijdraagt aan de realiteitsbeleving en de gekozen bewoording past bij de hoofdpersonages. De karakteristieke hoofdpersonages Dalmar en Maud zouden zo vriendinnen van mij kunnen zijn. Hierdoor kan ik mij als lezer gemakkelijk inleven in wat zij meemaken en meeleven met de situaties waarin zij terechtkomen. De opmaak qua hoofdstukken, de daarbij passende titels en paragrafen, dragen bij aan een soepele leesflow.

“Ze zakt neer op de bank. De tranen biggelen over haar wangen.”

Inhoudelijk zorgt het verhaal voor herkenning bij mij in levenssituaties die voorkomen in het boek. In die zin van het gevoel niet te passen in de standaard werkmaatschappij en alles wat daarbij zogenaamd onder de sociale omgangsnormen hoort te vallen. Als normaal wordt gezien en min of meer verwacht wordt van je als mens. Overprikkeling ervaren en het niet kunnen uitleggen waardoor dat onder andere vermoeiend is. Waarbij anderen weer met onbegrip reageren terwijl dat zeker niet de intentie is maar gewoon de manier is waarop je het voelt en het je belemmerd in voor hen normale gang van zaken.

“Ik snap nog steeds niet dat mensen daarin getuind zijn. Alsof je een plek in de hemel kopen kan.”

Voor mijn gevoel draait het in dit boek vooral om het net even anders zijn als de meeste mensen en daardoor moeilijker kunnen aarden. Wellicht ook gewoon niet willen en klaar zijn met altijd maar aanpassen ten koste van jezelf. Jezelf kunnen zijn en blijven is van belang om onder andere je energiepeil gezond te houden. Het is niet erg om anders te zijn en daar gewoon blij mee te zijn. Waardeer jezelf en je vind vanzelf gelijkgestemden.

“Het valt me tegen dat al die grenzen er zijn, ze werken beperkend.”

De aliens op de cover spelen absoluut een belangrijke rol in het gehele verhaal. Dit geeft het fictieve kantje in ‘De twaalfde Saturnusmaan’ en maakt het tot een fijn boek waarbij de boodschap van jezelf kunnen zijn (en vooral blijven ondanks alles) lichtvoetig naar voren komt.

Ik heb genoten van dit “net even anders” verhaal van Johanna Lime. Genoten van de andere manier waarop een autobiografisch verhaal verteld kan worden.

Lieve leesgroet, Elsa

Hier de link naar de originele recensie op Mustread or Not.

 

Heel erg bedankt, Elsa.

Wat fijn dat de boodschap van het boek zo goed over is gekomen.

Groeten van Johanna Lime