Aliens, respect en vriendschap – De twaalfde Saturnusmaan

30 oktober 2020

Ferry las mijn boek ‘De twaalfde Saturnusmaan’ in de herfst en vond er dit van:

Op een donkere herfstavond als deze is het heerlijk om met een ontspannend boek op de bank te liggen en dan is ‘De twaalfde Saturnusmaan’ van Johanna Lime een aanrader. Waarom?

Het verhaal gaat over Maud en Dalmar. Deze twee vrouwen zijn buitenbeentjes in de wereld en komen daardoor vaak in situaties waarin ze niet begrepen worden. Dan worden ze onderzoeksobject van aliens. Het duurt dan ook niet lang voordat er allerlei spannende en bijzondere situaties zich gaan voordoen.

Om te beginnen is de manier van schrijven aangenaam. Op een prettige wijze wordt het verhaal verteld in een warme sprookjesachtige stijl.

De combinatie van autobiografie met science fiction is niet alleen origineel, het heeft ook een toegevoegde waarde. In mijn ervaring versterkt het de thematiek van het verhaal, omdat het speculatieve gezien kan worden als vervreemding. Hierdoor komt de individualiteit van Maud en Dalmar tegenover de samenleving nog sterker uit de verf. En daardoor concludeer ik dat met deze speciale autobiografie, Johanna Lime haar beste boek heeft geschreven tot nu toe.

Daarnaast is er ook een kritische toon in deze roman. Deze richt zich voornamelijk op de kerk en de schade die aangericht wordt aan de natuur. Het gaat om een respect voor het verleden dat bij bepaalde mensen niet aanwezig is, waar Maud en Dalmar moeite mee hebben. Dat laat Lime op een geweldige en humoristische manier zien tijdens hun reis naar Australië.

Wat wil Lime haar lezers vertellen met dit bijzondere verhaal? Dat anders zijn mag en een verrijking kan zijn is een boodschap van ‘De twaalfde Saturnusmaan’. Daarnaast kan het ook gezien worden als een hommage aan vriendschap en wederzijds respect voor elkaar en de wereld. Deze twee thema’s zijn een leidend motief binnen het werk van deze auteur.

Kortom, Johanna Lime heeft met deze speciale autobiografie haar beste boek tot nu toe geschreven. Het is niet alleen een bijzondere ode aan vriendschap, respect en geschiedenis het is ook en heerlijke leeservaring.

4 sterren (op Hebban)

 

Mijn reactie

Wat fijn dat je het een goed verhaal vond, Ferry Visser.

Heel erg bedankt voor deze geweldige recensie!

Fijn dat de boodschap goed over is gekomen.

 

Groetjes van Johanna Lime

Een heel fijn boek – De twaalfde Saturnusmaan

23 september 2020

Anneke kocht van mij De twaalfde Saturnusmaan en had een fijne leeservaring.

Hier is haar reactie op het verhaal

Voor iemand die bijna nooit een boek leest, is dit een heel fijn boek om te lezen. Het verhaal leest heel makkelijk weg.

Het mooie van dit boek is dat werkelijkheid en fantasy heel goed samengaan.

Ik vond het heel fijn om meegenomen te worden in de fantasywereld en even aan de dagelijkse sleur te kunnen ontsnappen.

Mijn complimenten aan de schrijfster.

Mijn reactie

Dank je wel, Anneke, fijn dat je mijn boek gelezen hebt.

Het doet mij veel deugd als iemand die bijna nooit leest over de drempel gehaald kan worden om ook eens iets te lezen. En nog meer als blijkt dat ze ervan genoten heeft!

Groetjes van Johanna Lime

Review van The Book Dragon’s Nook voor De twaalfde Saturnusmaan

13 september 2020

Jeffrey Debris, van The Book Dragon’s Nook, een website voor recensies, unboxing van boeken en allerlei ander moois dat met de liefde voor boeken te maken heeft, las De twaalfde Saturnusmaan. Jeffrey is zelf ook schrijver, een link naar zijn boeken staat onderaan dit bericht.

Hier volgt zijn review.

Genre: Biografie / Science Fiction
Uitgever: aquaZZ
ISBN: 978-94-93023-46-8
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 255
Uitgave: april 2020

De twaalfde Saturnusmaan was mijn eerste kennismaking met het schrijfwerk van Johanna Lime. Dit boek is een autografisch werk, maar tegelijkertijd ook science fiction. Het boek vertelt het verhaal van twee vrouwen die samenwonen in de fictieve plaats Lunapoort, Dalmar en Maud. We leren ze allebei kennen en volgen hun leven op de voet, tot ze op een dag studieobjecten worden van twee aliens die erg geïnteresseerd in de twee dames blijken te zijn.

Het leven van Dalmar en Maud is er eentje waarin ze continu tegen allerlei barrières oplopen. Ze worden niet goed begrepen door hun omgeving en hebben andersom ook problemen om contact te onderhouden met andere mensen en vriendschappen, behalve degene die ze met zijn tweeën hebben, blijken ook erg problematisch te verlopen. Ze voelen zich niet begrepen, maar proberen er desondanks samen het beste van te maken. Bij zowel Dalmar als Maud gaat het met werk ook niet allemaal van een leien dakje. Door reorganisaties staat de baan van Dalmar als docente op de tocht en ook Maud gaat uiteindelijk bij haar werk weg, vanwege seksuele intimidatie. Kortom, ze krijgen behoorlijk wat voor hun kiezen, maar ze zetten ondanks al deze tegenslagen wel gewoon door.

Ondanks dat hun gewone arbeidersleven niet over rozen gaat, gaan Dalmar en Maud wel veel op reis en hebben ze allebei een fascinatie met geschiedenis. We volgen ze op de voet tijdens hun reizen en hier wordt ook veel verteld over de avonturen die ze daar mee maken. Maar op een gegeven moment wordt in het verhaal duidelijk dat al deze herinneringen aan de reizen die ze gemaakt hebben niet zomaar naar boven worden gehaald. Ze worden namelijk bestudeerd door een stel aliens die zich op de twaalfde Saturnusmaan bevinden. Maar waarom precies hun twee?

Ik heb behoorlijk wat (auto)biografieën gelezen, maar nog nooit eentje die zichzelf het beste laat beschrijven als een fictieve biografie. De gebeurtenissen in het boek zijn deels berust op het leven van Johanna Lime zelf, maar dan is er natuurlijk nog het deel met de aliens die ze bestuderen. De schrijfstijl is erg soepel en dit maakte dat ik het boek dan ook snel uit had. De uitvoering vond ik alleen soms wel wat ver gezocht en ondanks dat alle worstelingen van Maud en Dalmar me wel aan het hart gingen, vond ik de toon soms wat klagerig overkomen en dat vond ik wel jammer. Er werd erg veel gehamerd op het onbegrip waar Maud en Dalmar mee te kampen hebben, maar ook andersom dat zij de maatschappij niet snappen. Het is duidelijk dat Maud en Dalmar continu zichzelf moeten bewijzen als vrouwen in een mannenwereld. Twee vriendinnen die samenwonen is natuurlijk niet een gebruikelijke gezinssamenstelling en daar werden ze flink op afgerekend. Dit is zeker een heel uniek boek, omdat je van sommige dingen zeker weet dat ze fictief zijn en van andere dat ze waarschijnlijk biografisch van aard zijn. Als het verhaal dan uiteindelijk op zijn eind kwam moest ik het allemaal eventjes laten bezinken. Uiteindelijk is het leven een zoektocht naar mensen die gelijkgezind zijn en kunnen we ons gevoel ergens bij te willen horen niet onderdrukken. Maud en Dalmar hadden ondanks alles elkaar en als ik het verhaal een beetje goed interpreteer is dat vooral de boodschap die Johanna Lime mee wilde geven. Zolang we gelijkgezinden om ons heen hebben, kunnen we gelukkig zijn.

Uitgedeelde sterren voor verschillende categorieën
Cover: 2
Vertelling: 4
Originaliteit: 3
Verhaal: 3
Lettertype: 4
Papiergeur: 3
Overall: 3 sterren

Happy Reading!

Liefs,

Jeffrey

De originele review van The Book Dragon’s Nook staat hier.

Jeffrey Debris is zelf ook schrijver, zijn boeken vindt u hier.

Reactie:

Dank je wel, Jeffrey. Ik denk dat je de belangrijke punten uit het verhaal wel goed gezien hebt, dat klagerige, daar was ik al bang voor. Het was een van de redenen waarom ik mijn autobiografie in deze vorm gegoten heb, om er geen al te grote klaagzang van te maken en het wat luchtiger te houden. Ik lees hieruit dat dit wat jou betreft niet helemaal is gelukt.
Belangrijk voor mij zijn in ieder geval de thema’s maatschappelijke weerstanden en de vrijheid om zelf te beslissen welk lot je kiest, zoals dat in de flaptekst aangegeven is. De boodschap die jij erin gevonden hebt over aansluiting bij gelijkgezinden speelt daarbij een belangrijke rol. Ook zijn er elementen in verwerkt uit het boek ‘Aspergirls’ van Rudy Simone dat ik als studie bij dit verhaal heb gebruikt, zoals het gevoel hebben niet van deze wereld te zijn.

Johanna Lime

Genoten van het lezen van De twaalfde Saturnusmaan

21 augustus 2020

Corinne won dit boek won tijdens de winactie van schrijver van de maand juli 2020 bij ‘Ik hou van horror, fantasy en spannende boeken’ van boekenblogger Tazzy Jenninga. Ze liet me via de chat weten dat ze heeft genoten van dit boek.

Hier is haar recensie

Het boek neemt ons mee in het leven van Dalmar en Maud. Zij wonen samen in hun huis in Lunapoort. Zij voelen zich anders dan anderen en lopen daar steeds tegenaan. Op een gegeven moment gebeuren er dingen die ze niet kunnen verklaren en ook voelen ze zich erg moe. Ze ontdekken dat ze mee zijn genomen naar de twaalfde Saturnusmaan, terwijl ze sliepen. Daarna neemt hun leven een andere wending.

Johanna Lime is het pseudoniem van Marjo Heijkoop, een schrijfster van sciencefiction boeken voor de jeugd. Schimmenschuw en trilogie De vergeten vloek zijn eerdere werken van haar.

De twaalfde Saturnusmaan is een boek dat lekker leest. In de leidraad van het verhaal kan iedereen zich wel vinden. Iedereen voelt zich weleens anders dan anderen, de twijfel die je dan voelt is heel mooi beschreven. Ook heeft de schrijver zich in de achtergrondinformatie verdiept om die kloppend te maken. Het is een boek dat ik zeker aan andere lezers aanbeveel.

Mijn reactie

Dank je wel, Corinne, fijn dat je van het boek genoten hebt.

Groetjes van Johanna Lime

4 sterren recensie van Tazzy voor De twaalfde Saturnusmaan

01 augustus 2020

Tazzy Jenninga las en recenseerde De twaalfde Saturnusmaan

Hier is de link naar haar originele recensie op haar website.

En hier is haar recensie.

Johanna Lime- De twaalfde Saturnusmaan

In dit verhaal worden er twee bijzondere mensen geobserveerd, door aliens.

De aliens volgen de twee samenwonende vrouwen: Maud en Dagmar. Zij hebben hun aandacht getrokken, door hun hersenactiviteit. De aliens doen uitvoerig onderzoek. Maud en Dalmar komen op hun werk voor rare verassingen te staan, slapen slecht en voelen zich doodmoe. Op een of andere manier kunnen ze hun energie niet meer opladen. Deze twee vrouwen zijn buitenbeentjes en voelen zich niet echt snel ergens thuis, behalve bij elkaar. Is het ooit mogelijk, dat ze zich ergens thuis gaan voelen?

Dit onderzoek is er om uit te vinden, of de aarde zich kan aansluiten, bij de spiraal van Galaxis. Is de aarde er klaar voor? Of gooit de mensheid roet in het eten?

Dit boek zet je aan het denken over menselijkheid. Wat is dat? Mensen zijn vaak bikkelhard, egoïstisch en gemeen.

Er staat achterop het boek, dat het een autobiografisch verhaal is. Ik ga er niet van uit dat de aliens echt zijn. Maar de relatie tussen Maud en Dalmar lijkt veel op die van de auteurs die achter de naam van Johanna Lime zitten. Het lijkt alsof ze hun eigen leven hebben gemixt met een dosis science fiction. In dit boek staan veel interessante verhalen over de geschiedenis. Ze beschrijven dingen over astrologie en over heel veel reizen die ze samen hebben gemaakt. Dit doet zo persoonlijk aan, dat het wel autobiografisch moet zijn. Het is ook een soort ode, aan een van de auteurs. Zij is nog niet zo heel lang geleden overleden.

Ik noem het een science fiction roman. Het is niet super spannend, maar trekt je toch het verhaal in, omdat er iets langzaam aan je knaagt. Je moet weten wat er allemaal gaat gebeuren het is ook erg interessant om te zien, hoe aliens naar de geschiedenis van de mens kijken. En wat kunnen deze aliens veel! Wij mensen zijn nogal beperkt in hun ogen.

Het leest vlot en ik vond het een fijn verhaal om te lezen.

Ik geef het 4 sterren.

Tazzy Jenninga van de recensiewebsite ‘Ik hou van horror, fantasy en spanning’.

 

Mijn reactie

Dank je wel Tazzy, fijn dat het een fijn verhaal vond en dat het herkenbaar was.

Johanna Lime

Volgens Hanneke steekt De twaalfde Saturnusmaan de andere titels naar de kroon

Recensie van 14 juli 2020

Hanneke Tinor-Centi recenseerde, als professional op het gebied van het beoordelen van verhalen, behalve mijn andere boeken ook ‘De twaalfde Saturnusmaan’

Hanneke Tinor-Centi is de drijvende kracht achter HT-C Marketing en Communicatie.

Met ruim vijftien jaar Communicatie/Marketing en PR-ervaring, de diploma’s NIMA-A, NIMA Interne en Concerncommunicatie B, Copywriting, én ruim 15 jaar praktijkervaring in diverse communicatie- en marketingfuncties binnen zeer uiteenlopende branches, is zij een zeer ervaren communicatieprofessional.

Op haar website kunt u lezen wat zij voor de boekenbranche kan betekenen.

Hieronder volgt Hanneke’s recensie van De twaalfde Saturnusmaan.

Uitgeverij aquaZZ zette naar aanleiding van deze recensie dit plaatje op haar website

De twaalfde Saturnusmaan

Recensie

Dalmar en Maud zijn de hoofdpersonages in De twaalfde Saturnusmaan. Zij wonen samen in Lunapoort, maar voelen zich als vreemden in een wereld waarvan ze de regels vaak niet kunnen doorgronden. Ze zijn anders en lopen daardoor steeds weer tegen weerstanden op.

Wanneer er twee aliens landen op de twaalfde Saturnusmaan, kiezen ze Dalmar en Maud uit als studieobjecten. Hun studie is erop gericht te ontdekken of de mensheid zich, in hun ogen, al voldoende heeft ontwikkeld. De uitkomsten van het onderzoek moet de vraag, of de aarde zich aan kan sluiten bij de spiraal van de Galaxis, waar zij onderdeel van uitmaken, beantwoorden.

“Er trekt een onbehaaglijk gevoel door haar buik. Ze loopt snel door naar haar huis. Een drone volgt haar op de voet en blijft boven de voortuin hangen. Als Dalmar de hal in stapt, stort Maud zich in haar armen.”

Maud en Dalmar hebben het gevoel dat er tijdens hun slaap iets opmerkelijks met hen gebeurt. Ze raken vermoeid en het lijkt of de tijd niet meer synchroon loopt. Bovendien komen ze op hun werk voor vreemde verrassingen te staan. Als ze zichzelf tegenkomen in de supermarkt, besluiten ze om wakker te blijven. Maar dan ontdekken ze dat ze worden meegenomen naar Saturnus…

De astrologische Saturnus ontneemt hen een vrije keuze en het lijkt erop dat de maan de twee te gevoelig maakt om zich op aarde te handhaven. Maud en Dalmar zien zich genoodzaakt een manier te vinden om het heft weer in eigen hand te nemen.

“Dalmar genoot van de rust. Ze reed met hun auto over landelijke wegen met weinig verkeer. De zon stond hoog aan de hemel. Die was op een paar witte wolkjes na strak blauw. Naast de weg overheersten akkers vol met bloeiend koolzaad.”

De twaalfde Saturnusmaan heeft een hoog autobiografische gehalte. Althans, in grote lijnen, zijn er veel overeenkomsten met het leven van de auteur, hetgeen zij op knappe wijze heeft ‘vertaald’ naar het verhaal van de eigenzinnige Maud en Dalmar.

Lime heeft inmiddels al diverse boeken op haar naam staan en persoonlijk ben ik van mening dat De twaalfde Saturnusmaan, de beste is. De schrijfstijl van Lime is nog altijd van een prettige eenvoudigheid en daardoor uiterst toegankelijk, maar qua constructie en de karakterisering van de personages, steekt dit boek van Lime haar andere titels naar de kroon, hetgeen overigens niets ten nadele zegt over de eerdere werken van deze auteur(s).

Over de auteur

Johanna Lime is het pseudoniem voor Marjo Heijkoop. Voorheen schreef zij samen met Dinie Boudestein, maar na het overlijden van Boudestein, heeft Heijkoop het werk van Johanna Lime alleen voortgezet. In 2015 kwam het debuut Schimmenschuw uit bij uitgeverij Zilverbron. Hierna volgde trilogie De vergeten vloek en de volgende trilogie staat in de planning.

Uitvoering

Uitgeverij aquaZZ

ISBN: 9789493023468

Paperback, 256pagina’s

Over Hanneke Tinor-Centi

Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing, literair agent, boekmarketeer en recensent.

http://ht-c-communicatie.nl/

Opmerking van Johanna Lime

Wat fijn dat Hanneke dit ook weer een heel goed boek vindt. Tijdens het schrijfproces was autobiografisch schrijven best lastig om te doen. Ik heb veel steun ondervonden van de schrijfcursus Schrijf Je Verhaal van de Online Schrijfschool van Marjon Sarneel. Autobiografisch schrijven vraagt de juiste keuzes voor een verhaal, waarbij het percentage waargebeurd wordt afgewisseld met fictie. Daarom ben ik ook heel blij met de opmerking dat de de constructie van dit verhaal en de karakterisering van de personages goed is.

Dank je wel, Hanneke.

De originele recensie van Hanneke Tinor-Centi vindt u hier.

Een net even anders verhaal van Johanna Lime

16 juni 2020

Elsa Bakker las voor Mustreads or Not De twaalfde Saturnusmaan en schreef er een prachtige recensie over.

De twaalfde Saturnusmaan – Johanna Lime
“Heerlijk autobiografisch verhaal en aliens!”
16 juni 2020mustreads or not !

“Het is niet erg om anders te zijn en daar gewoon blij mee te zijn.”

  • Auteur: Johanna Lime
  • Uitgever: aquaZZ
  • Nederlands
  • Paperback
  • 9789493023468
  • Druk: 1
  • april 2020
  • 256 pagina’s

Achterflap

Het lijkt erop dat hun levenslot, de astrologische Saturnus, hun vrije keuze wegneemt. Of dat de maan hen te gevoelig maakt om zich op aarde te handhaven. Ze moeten een manier vinden om zelf te beslissen hoe hun leven verdergaat.

Dalmar en Maud wonen samen in Lunapoort. Ze voelen zich als vreemden in een wereld, waarvan ze de regels vaak niet kunnen doorgronden. Ze zijn anders en lopen daardoor steeds weer tegen weerstanden op.

Als twee aliens landen op de twaalfde Saturnusmaan, kiezen ze Dalmar en Maud uit als studieobjecten. Ze willen nagaan of de mensheid zich al voldoende heeft ontwikkeld, sinds de tijd van de grote piramides in Egypte. Hun vraag is of de aarde zich aan kan sluiten bij de spiraal van de Galaxis, waar zij onderdeel van zijn.

Maud en Dalmar merken dat er tijdens hun slaap iets geks met hen gebeurt. Ze worden erg moe en het lijkt of de tijd niet meer synchroon loopt. Op hun werk komen ze voor vreemde verrassingen te staan. Als ze zichzelf tegenkomen in de supermarkt, besluiten ze om wakker te blijven. Dan ontdekken ze dat ze worden meegenomen naar Saturnus.

Mijn leeservaring

Leuk om te ontdekken dat Johanna Lime naast haar, voor mij bekende, Fantasy Science Fiction verhalen deze keer een autobiografisch verhaal geschreven heeft en aan mij vroeg of ik ook zin had om dit boek te recenseren. ‘De twaalfde Saturnusmaan’ is uitgegeven bij aquaZZ en de cover met daarop twee aliens maakte mij zeker nieuwsgierig. Zeker omdat het dus om deels een autobiografisch en deels een fictief verhaal gaat. Hoe wordt dit gecombineerd en blijft het een goed lopend verhaal?

Ik merk dat de schrijfstijl vanaf het begin gemakkelijk wegleest. Bijdraagt aan de realiteitsbeleving en de gekozen bewoording past bij de hoofdpersonages. De karakteristieke hoofdpersonages Dalmar en Maud zouden zo vriendinnen van mij kunnen zijn. Hierdoor kan ik mij als lezer gemakkelijk inleven in wat zij meemaken en meeleven met de situaties waarin zij terechtkomen. De opmaak qua hoofdstukken, de daarbij passende titels en paragrafen, dragen bij aan een soepele leesflow.

“Ze zakt neer op de bank. De tranen biggelen over haar wangen.”

Inhoudelijk zorgt het verhaal voor herkenning bij mij in levenssituaties die voorkomen in het boek. In die zin van het gevoel niet te passen in de standaard werkmaatschappij en alles wat daarbij zogenaamd onder de sociale omgangsnormen hoort te vallen. Als normaal wordt gezien en min of meer verwacht wordt van je als mens. Overprikkeling ervaren en het niet kunnen uitleggen waardoor dat onder andere vermoeiend is. Waarbij anderen weer met onbegrip reageren terwijl dat zeker niet de intentie is maar gewoon de manier is waarop je het voelt en het je belemmerd in voor hen normale gang van zaken.

“Ik snap nog steeds niet dat mensen daarin getuind zijn. Alsof je een plek in de hemel kopen kan.”

Voor mijn gevoel draait het in dit boek vooral om het net even anders zijn als de meeste mensen en daardoor moeilijker kunnen aarden. Wellicht ook gewoon niet willen en klaar zijn met altijd maar aanpassen ten koste van jezelf. Jezelf kunnen zijn en blijven is van belang om onder andere je energiepeil gezond te houden. Het is niet erg om anders te zijn en daar gewoon blij mee te zijn. Waardeer jezelf en je vind vanzelf gelijkgestemden.

“Het valt me tegen dat al die grenzen er zijn, ze werken beperkend.”

De aliens op de cover spelen absoluut een belangrijke rol in het gehele verhaal. Dit geeft het fictieve kantje in ‘De twaalfde Saturnusmaan’ en maakt het tot een fijn boek waarbij de boodschap van jezelf kunnen zijn (en vooral blijven ondanks alles) lichtvoetig naar voren komt.

Ik heb genoten van dit “net even anders” verhaal van Johanna Lime. Genoten van de andere manier waarop een autobiografisch verhaal verteld kan worden.

Lieve leesgroet, Elsa

Hier de link naar de originele recensie op Mustread or Not.

 

Heel erg bedankt, Elsa.

Wat fijn dat de boodschap van het boek zo goed over is gekomen.

Groeten van Johanna Lime

 

Totaal anders

3 mei 2020

Totaal anders, zo noemt Ida van Doren-Kalkman mijn boek De twaalfde Saturnusmaan. Zij is de eerste die er een recensie over schreef en gaf het boek 5 sterren.

Ida’s recensie op Hebban

De twaalfde Saturnusmaan leest makkelijk.

Het verhaal gaat over Maud en Dalmar, twee vrouwen die het moeilijk vinden om met de gevestigde orde om te gaan. Als zij opgemerkt worden door aliens, wordt hun toch al niet zo soepel verlopende wereldje overhoop gegooid.

Het leuke van dit verhaal is de herkenbaarheid.

Zelf ben ik een liefhebber van zowel geschiedenis als sciencefiction en fantasie, ik vond het een goed verhaal. Alles kwam aan bod. Sommige passages in het verhaal waren ontroerend (door de herkenbaarheid).

Ik kan dit boek aanbevelen voor iedereen die van lezen houdt.

 

Mijn reactie

Dank je wel Ida. Fijn dat je het een herkenbaar verhaal vond. En dat het over de geschiedenis gaat, past natuurlijk ook wel in jouw straatje.

Heel erg bedankt voor de mooie recensie.

Voor Ida

Ik ken Ida goed, zij is mijn favoriete nicht uit de familie van mijn moeder. Ik ga regelmatig bij haar en haar man op visite en dan kookt Ida heerlijk voor ons. Dinie en ik hebben al zo vaak gehint dat ze maar een kookboek moest gaan samenstellen, want ze is een geweldige kok. We konden bij Ida ook heerlijk vrijuit met elkaar praten, over alles.

Ida vindt het jammer dat ze zelf niet in het boek voorkomt. Maar voor een verhaal moet je nu eenmaal keuzes maken en voor dit boek heb ik andere voorvallen uit mijn leven gebruikt. Een verhaal heeft conflicten nodig en die heb ik niet met Ida en Cor. Zij zijn een steun voor mij. Dat merk ik nu dus ook weer aan haar reactie op mijn boek. Ik vind het fijn dat het verhaal herkenbaar is en dat het heeft ontroerd. Ida kan het autobiografische gedeelte uit het verhaal goed beoordelen, dus ben ik heel blij met haar positieve recensie. En ik snap ook wel dat het eind haar een beetje teleurstelt. Met dat einde wilde ik een statement maken. Maar ik heb me ook heus weleens afgevraagd of dat niet te ver ging. Voor Ida dus eigenlijk wel. Sorry, lieverd, het komt niet door jou!

Johanna Lime